Thor de dondertemmer
Lightning storm (mitchdobrowner.com)Een stevig ogende muur van staalgrijze wolken rolde genadeloos vanuit het westen aan als een colonne binnenvallende tanks, en kwam vervolgens tot stilstand pal boven ons huis. Plots was de wereld donker en — voor even — heel stil.
In de keuken, met mijn driejarige zoon, uitkijkend over de tuin door de grote terrasramen, herinnerde ik me het nieuwsbericht dat waarschuwde voor overblijfselen van de Caribische orkaan Gonzalo die onze breedtegraden zouden komen bezoeken. Al was hij een tikkeltje vermoeid na de oversteek van de andere kant van de Atlantische Oceaan, de uiteengerafelde storm zou nog steeds zo goed als woedend zijn.
Het natuurspektakel opende in stijl met een batterij bliksemschichten. Ik denk dat mijn kleine jongen aanvankelijk (dat wil zeggen: de eerste paar seconden) genoot van het vuurwerk, maar de onvermijdelijke donderslag die erop volgde joeg hem werkelijk buiten zinnen. Hij gilde en rende naar me toe, terwijl hij — tevergeefs, dat spreekt vanzelf — probeerde zich op te krullen en zich volledig te verstoppen onder mijn rechteroksel.
Buiten wisselde de wereld af tussen pikzwart en stroboscopisch zilver, en ik kon niet anders dan genieten van de ruwe schoonheid van de ontketende natuurkrachten die er even in slaagden de arrogante menselijke soort in het nauw te drijven.
Mijn kleine jongen allerminst. Hij bleef iets roepen van achter me en, tot mijn verbazing, werd hij nu overmand door woede in plaats van door angst. Hij was blijkbaar razend om het ongebreidelde lawaai buiten. Pas na een tijdje ontcijferde ik zijn woorden... Terwijl hij zich vastklampte aan mijn schouder als aan een gevechtsschild, schreeuwde hij naar het kabaal buiten: "Nee, meneer moet stoppen, hij mag geen lawaai maken!"
Met ontzag besefte ik dat mijn kleine zoon het natuurverschijnsel niet alleen instinctief verpersoonlijkte en er een mannelijke essentie aan toeschreef, maar zelfs eiste dat het zijn houding veranderde en ophield met wat het ook maar onprettigs deed.
Het was ontroerend en ook een beetje grappig, niet in het minst omdat de voornaam van mijn zoon Thor is. Op de een of andere manier was het helemaal oké dat hij het onweer probeerde te temmen!
Later, nadat ik het kind had gekalmeerd en het diepe gerommel van de donder in de verte wegstierf, kon ik niet anders dan denken aan hoe onze voorouders, nog maar enkele honderden generaties geleden, soortgelijke emoties ervoeren en — in een aantal culturen — het idee uitwerkten van machtige goden die hoog daarboven, in de hemel, heersten. Godheden zoals de Noorse Thor, de Griekse Zeus, de Romeinse Jupiter, de Keltische Taranis, de Slavische Perun en de hindoeïstische Indra waren, onder vele anderen, de Indo-Europese bevelhebbers van donder en bliksem.
Die dag voelde de oorsprong van de goden, dankzij mijn zoon, niet langer ver weg en onbegrijpelijk.
DUTCH ENGLISHARTICLEOCTOBER 20, 2018 AT 01:46:40 UTC